Запішыце мяне ў мядзведзі

Харошая кніга, добрай якасці. На кожным развароце малюнкі. Яны ў прынцпые неблагія, 2-гадовае дзіця часта тыцкае, каб растлумачыла, што там выяўлена. То бок візуальна зацікаўліваюць. Любімы малюнак - ілюстрацыя да верша пра люстэркавы адбітак у вадзе. Там дзед і ўнук намаляваны дагары нагамі, дзіця прымушае шторазу пераварочваць кнігу. Самі вершы... Ёсць пра прыроду, ёсць пра дзяцей... Ці адчуваецца час напісання? Крыху ёсць, але ў прынцыпе ўсё гэта можна і цяпер напісаць. Мне замінае тое, што шмат вершаў, дзе згадваюцца імёны дзяцей. Пеця тое, Вася сёе... І раскажу выпадак, магчыма, некаму будзе карысна. Калі я купіла кнігу і пачала чытаць дачцэ, кніга не пайшла катэгарычна. І я ўжо думала, што памылілася. Перачытала кнігу сама, харошая кніга. І тады я пачала (і цяпер працягваю) чытаць яе з канца. Апошні верш, перадапошні... Там і малюнкі вабяць, і змест прыкольны. А першыя два-тры вершы на аматара. І, галоўнае, укладальнікі кнігі ведалі, што верш "Запішыце мяне ў мядзведзі" - харошы, для назвы кнігі яго выбралі, а запёрлі чамусьці ў канец. Калі ўжо выдаўцы здагадаюцца, што дзецям не трэба інтрыга з найлепшымі вершамі ў другой палове кнігі: калі іх адразу не зацікавілі, яна далей чытаць і слухаць не стануць.