Старая казка

Уладзімір Караткевіч звяртаецца да жанра казкі, робячы гэта кананічна дый саёй цудоўнай літаратурнай мовай. Казкі чытаць ніколі не рана і не запозна. Толькі часам бывае сумна ад таго, што не ўсім давялося пазнаеміцца з імі. Наваколле было б больш годным, а гіспанскі сорам не быў бы побач так часта. "Кніг тады не было, мой сынок і мая дачухна. Кнігі былі забароненыя, укінутыя пад запор, спаленыя. А вольнасці - не было. Замест кнігі вольная была толькі песня, якую не так лёгка пасадзіць у папяровую клетку. (А калі і пасадзіш - застаюцца толькі літары, бяссільны водгук магутных гукаў). Так што самай сільнай зброі ўсемагутныя магнаты не маглі нас пазбавіць, сынок. І як цяпер харошую кнігу рвуць з рук у рукі, так тады рвалі з зубоў у зубы і з глоткі ў глотку песню. А пясняр быў самай паважанай асобай." ПС. Цудоўнае выданне, сама сабе зайздрошчу, што маю такое.